شما اینجا هستید : خانه  »  دانلود فیلمدانلود فیلم ایرانیدانلود فیلم های ایرانی جدید   »   دانلود فیلم ایرانی ایران سرای من است

دانلود فیلم ایرانی ایران سرای من است

دانلود فیلم ایرانی ایران سرای من است

دانلود فیلم ایرانی ایران سرای من است با لینک مستقیم

(در صورت نارضایتی صاحب اثر لینک دانلود حذف می شود)

دانلود فیلم ایرانی ایران سرای من است

نام فیلم : ایران سرای من است
ژانر :اجتماعی ،درام ،
کارگردان : پرویز کیمیاوی
نویسنده : پرویز کیمیاوی
بازیگران : بهزاد خداویسی ,سعید پورصمیمی ,پرویز شاهین خو ,مهدی فقیه ,محمد پورستار ,معصومه اسکندری ,جواد تقدسی ,هوشنگ معصفری
محصول کشور : ایران
سال تولید : ۱۳۷۷
زبان : فارسی
کیفیت : متوسط
خلاصه داستان :سهراب نویسنده جوان کرمانی در تدارک تألیف کتابی دربارهٔ تاریخ شعر کهن ایران است و برای دریافت مجوز چاپ کتابش در راه تهران در کویر گم می‌شود. در راه با شخصیت‌های عجیبی آشنا می‌شود و شاعران قدیمی در برابر او ظاهر می‌شوند. عاقبت از طریق قنات‌های خشک کویر از راهروهای متروی تهران سر درمی‌آورد…

دهه ۴۰ خورشیدی، دهه یافتن و ساختن هویت‌های تازه بود؛ چه در سطح حاکمیت که این هویت را هم‌چنان در گذشته باستانی ایران می‌جست، چه به وسیله روشن‌فکرانی چون آل‌احمد که خواهان توجه به سنت‌های خودی و روی‌گردانی از «غرب‌زدگی» موجود بودند ۱. اما این حرکت تنها منحصر به حکومت یا نظریه‌پردازان و روشن‌فکران نبود. هنرمندان نیز به نوبه خود می‌کوشیدند به گذشته نقبی بزنند و با روزآمد کردن سنت‌ها، فرم‌های هنری نو بیافرینند.

شاید نخستین حرکت جدی را در این زمینه، فرخ غفاری در «شب قوزی» انجام داد. «شب قوزی» تنها اقتباسی از «هزار و یک شب» نبود، بلکه وارد کردن فرم رواییِ این داستان به سینما نیز بود. فرم داستان در داستان «شب قوزی»، به‌رغم برخی کاستی‌ها، تجربه‌ای جدی (و هم‌چنان بدیع) بود که نادیده ماندن آن مایه تعجب و تاسفِ هم‌زمان است. این رویکرد البته به غفاری محدود نماند («سیاوش در تخت جمشید» فریدون رهنما یکی دیگر از این تجربه‌ها بود)، همان‌طور که در دهه ۴۰ و حتی ۵۰ نیز متوقف نشد. جهان‌بینی و تفکر فیلم‌سازانی که در آن دهه فیلم‌سازی را آغاز کرده بودند، به دهه‌های بعد نیز انتقال یافت. مثالی بدیهی و آشنا، بیضایی است که در آغاز دهه ۷۰ «مسافران» را ساخت که تلفیقی از فرم روایی تعزیه با تجربه‌ای چون «زیستن» کوروساوا بود. یا در دهه ۸۰، محمدرضا اصلانی در «آتش سبز»، نه فقط در اقتباس از افسانه «سنگ صبور»، که در شیوه روایت تکه‌تکه و غیرارسطوییِ اثرش هم سراغ ادبیات کهن ایران رفت. (جالب این‌که «آتش سبز»، که یک دهه پس از «ایران سرای من است» ساخته شده، در رفت ‌و برگشت میان زمان معاصر و تاریخی و تاکید بر مفهوم «قضاوت تاریخ»، و حتی لوکیشن مرکزی‌اش، یعنی کرمان، بی‌شباهت به فیلم کیمیاوی نیست. به‌عنوان اشاره‌ای حاشیه‌ای، می‌توان به این نکته نیز اشاره کرد که اصلانی، فیلمنامه‌نویسِ یکی از موفق‌ترین فیلم‌های کیمیاوی در دهه ۵۰، یعنی «باغ سنگی»، نیز بوده.)

دانلود فیلم ایرانی ایران سرای من است

این فیلم‌سازان یا در خارج از ایران تحصیل کرده بودند (غفاری و رهنما و کیمیاوی، هرسه، در فرانسه)، یا با فرهنگ و هنر ملل دیگر آشنایی عمیقی داشتند (بیضایی و اصلانی). بنابراین، آن‌چه می‌ساختند، یا آن‌چه در پی ساخت آن بودند، تلفیقی از مراجعه به سنت‌های فکری و فرهنگی ایرانی و مواجهه با فکر و فرهنگ غربی بود. آن‌ها، درواقع و همان‌طور که گفته شد، فراتر از مضمون، به دنبال نوعی فرم ایرانی نیز بودند که برگرفته از قصه‌ها و افسانه‌ها و حتی سنت نگارگری ایرانی باشد۲.

پرویز کیمیاوی و فیلم‌های او از دل چنین فضایی برمی‌خیزند، و «ایران سرای من است» و حکایت شخصیت اصلی آن، سهراب زمانی، انگار حدیث نفس خود کیمیاوی است که هم دل‌مشغول ادبیات و فرهنگ ایران است و هم به دنبال خوانشی نو از آن. سکانس نخست فیلم از این جهت راه‌گشاست: سهراب با پدرش مشاعره می‌کند و هم‌زمان مشغول «اصلاح» صورت او نیز هست. آیا این صحنه، به طرزی نمادین (و البته نه‌چندان ظریف)، به همان بازخوانی و نوسازیِ هم‌هنگام اشاره ندارد؟ و ازکارافتادگیِ نسبی «پدر» (که معمولا حافظ نظم و وضع موجود است) و نیازش به کمک، ارجاع به همان سنتی نیست که فرسوده و فرتوت شده و باید به کمک و بازسازی آن شتافت؟

دانلود فیلم ایرانی ایران سرای من است

اما «ایران سرای من است»، اگر دستاوردی داشته باشد، تجربه‌ای است که در روایتش، به تاثیر از متون عرفانی، انجام می‌دهد: نوع روایت فیلم، دست‌کم در نیمه نخست، رفت‌وآمدی مدام میان دو مفهوم عرفانی «سیر آفاق» و «سیر انفس» است؛ سفر بیرونی و سفر درونی، یا سفر در دنیای بیرون و به دنیای درون. در آغاز، نویسنده در اتاقش نشسته، اما بعد می‌بینیم که در راهروهای وزارت ارشاد است، سپس مقابل مامور و معذورِ آن‌جا و دست‌آخر هم در آن صحرای محشر. اما سکانس که تمام می‌شود، می‌بینیم که او از جایش تکان نخورده و هم‌چنان در همان اتاق ابتدایی، و پشت همان میز، نشسته است. ایده‌ای که در ادامه هم به کار می‌رود: او در اتومبیل و در راه تهران است، اما در ادامه به ارگ بم و تخت جمشید می‌رویم، سپس به راهروهای وزارت ارشاد و میدان جنگ، و درنهایت دوباره به همان جای اول بازمی‌گردیم. و در جایی دیگر: نویسنده در بیابان نشسته و مشغول نوشیدن چای است، بعد به وزارت ارشاد می‌رویم، و پس از آن به خانه او و حجره فرش‌فروش طماع، و در آخر به بیابان بازمی‌گردیم. رفت ‌و برگشتی بدون نشانه‌گذاری و تاکیدی خاص، که دو مفهوم پیش‌گفته را با مفهوم عرفانی «سیر و سلوک» در هم می‌آمیزد و تمام مسیر را همچون سفری ذهنی/ عینی، در جهت رسیدن به منتها و غایت، نشان می‌دهد. اما نکته طعنه‌آمیز فیلم این است که این سفر نه به جهانی برتر و بالاتر، که به جهانی پست‌تر و پایین‌تر، یعنی به ته چاه، منتهی می‌شود.

دانلود فیلم ایرانی ایران سرای من است دانلود فیلم ایرانی ایران سرای من است

فیلم، مرحله به مرحله و سکانس به سکانس، از فضای آغازینش فاصله می‌گیرد و دست‌آخر به زیرِ زمین می‌رسد، که نشانی از قعر و تباهی یا جهان مردگان است. قعری دوزخ‌وار و ممنوع (کارگرها می‌گویند ورود به این‌جا قدغن است)، که گویی در حکم سیاه‌چال تاریخ است و در آن شخصیت‌های تاریخی یکی‌یکی احضار می‌شوند و عبور می‌کنند. در پایان که سهراب از آن‌جا می‌گریزد و گویی به جهان برین و به سوی نور حرکت می‌کند (نورپردازی صحنه هم این را تشدید می‌کند)، بیننده تصور می‌کند رهایی و رستگاری در انتظار اوست، اما وقتی از یکی از ایستگاه‌های نیمه‌کاره متروی تهران سر درمی‌آورد، باطل بودن این تصور بیشتر آشکار می‌شود. انگار که در دل این آشفتگی بی‌پایان، به قول یکی از شعرای مورد ارجاع فیلم، «امید رستگاری نیست»

نظرات

  • نظرات پس از تایید مدیریت نمایش داده خواهند شد.
  • لطفا نظرات خود را بصورت فارسی تایپ کنید.
منتشر شده : ۰ در حال بررسی : 0